Gisteren bij een vriendin geweest die als een hoopje ellende zichzelf bij elkaar moet rapen om geen zelfmoord te plegen. En waarom? Omdat haar vent haar niet meer moet en ik was zooooo verbaasd dat ze zoooooo ontzettend hard voor haar relatie wil vechten terwijl haar man haar in de steek laat door slechte vrienden en drank en dat ik dat niet wil terwijl mijn man zijn best doet voor ons en terwijl hij een goede en lieve man is. Hoe kan ik daar nou niet voor vechten. Hij hoeft maar één keer iets stoms te zeggen en ik wil al alleen wonen met de kinderen. Hoe stom is dat! Zijn slechte kanten ken ik wel maar zijn goede, die zie ik niet en die zijn er echt wel. En nu voel ik me zo rot en schuldig dat ik altijd zo reageer maar tegelijkertijd weet ik ook dat het een overlevingsinstinct is dat ik heb aangeleerd. Als er iets niet goed is—>WEGWEZEN! Maar das niet nodig. Ik moet dankbaar zijn voor wat ik heb en er mijn best voor doen. Sommige mensen hebben het echt slechter getroffen.