Of het nou komt door het herlezen van mijn weblog of niet. Ik heb me gerealiseerd dat ik dit leven niet wil. Ik wil rustig leven. Zonder het gevoel te hebben dat ik een heel erg moeilijk mens ben dat dingen verpest, niet nadenkt, een grote mond heeft, haar kinderen niet goed opvoedt, waar je alles tegen moet zeggen omdat het anders niet gebeurd. Ik wil dat niet. Als ik een partner heb wil ik me geborgen voelen, het gevoel hebben dat ik geaccepteerd word hoe ik ook ben, dat hij lacht om mijn domme grapjes en mij waardeert en me kadootjes geeft. Het moet leuk zijn om met mij te zijn. Niet een beproeving! Zo erg ben ik echt niet. Ik kan wel snel boos worden maar das als ik me gekwetst voel, niet zomaar. Of als ik me onbegrepen voel.
Ik heb bijna 4 jaar in een relatie gezeten waarin mij elke dag verteld werd wat ik moest doen. Daarna ben ik 6 jaar "alleen" geweest. Toen ging het ook! Er was wel een speciaal persoon waar ik heel erg gek op was en die kon alles tegen me zeggen. Ik accepteerde dat en luisterde naar hem. Ik voelde me mooi en speciaal en vooral op mijn gemak. Als we samen waren kwam ik tot rust. Hoewel het niet lang duurde heb ik het gevoel dat die ene persoon dichter bij mij kon komen dan mijn man nu. Ik wilde voor hem zorgen, had hem nodig en wilde zijn cultuur leren kennen, zijn kinderen krijgen. ALLES!
Hoe anders is het nu. Het is een eeuwig durende strijd voor een eigen plek, om acceptatie. Om te mogen zijn wie ik ben. Hij is dan wel Marokkaans maar ik ben er ook nog, ik ben een kaaskop en ik wil ook mijn plekje. Ik wil dat mijn huis een afspiegeling is van ons maar hij heeft het al allemaal in zijn hoofd. Die theedoek moet daar, die tandenborstel daar. Na het douchen moet ik alles opruimen en zo zijn er meer dingen en ik heb in het begin zo moeten vechten al en als je dan altijd onbegrepen wordt en ruzie krijgt ben je het op een gegeven moment echt wel beu.
Mijn kinderen weten nog steeds wie die ene persoon was want hij kon het goed met ze vinden. Mijn man irriteert zich zo erg aan mijn dochter dat hij bijna altijd chagerijnig en snel boos is. Als hij ze slaat en ik zeg dat ik dat nie wil zegt hij: 'je slaat ze zelf ook!' ja dus? Ik ben hun moeder en zelfs ik zou ze niet moeten slaan, laat staan hun stiefvader. Ik wilde zo graag trouwen en die ene waarschuwde me al maarja ik wilde trouwen maar hij wilde niet met mij trouwen en ik kon toch moeilijk maar door blijven gaan met die relatie. Toen ik het echt beu was, ben ik getrouwd met mijn man. Ik kon echt niet meer wachten en moest doorgaan met mijn leven. Dat had hij toch ook al gedaan met zijn andere chickies (dat MOET haast wel).
Het is heel jammer dat ik nu terug aan hem moet denken want hij is nu zeker getrouwd en gelukkig en hij zal al kinderen hebben en als hij mij zo leuk vond, was ie met mij getrouwd en had ie me niet gemaild terwijl ik getrouwd was dat ie me niet kon vergeten. Wat dacht ie eigenlijk? Pfffff
Anyway, das niet meer belangrijk, hoofdstuk afgesloten. Terug naar nu. Ik ga mijn man moeten zeggen dat ik het niet meer zie zitten, dat we een time out moeten en dat hij alleen op vakantie moet gaan. Tot dan heb ik stress, daarna heb ik nog meer stress maar ik word wel steeds meer mezelf en dat bevalt mij wel..